روستای ورده

توجه : این نوشته ها طبق گفته های عده ای از بزرگان نوشته شده و هیچ مدرکی برای درست بودن این نوشته ها وجود ندارد

تاریخچه ی روستای ورده

اسم روستای ورده: ان طور که در گفته ها امده اسم پیشین روستای ورده (هند کوچک ) بوده است  و پس از گذشت زمان اسم روستای ورده تغییر کرده است و تغییرات ان به این صورت بوده که ، هنگامی که حضرت عبد القهار قصد رفتن به نزد برادر ناتنی اش امام رضا(ع) را داشته مورد تعقیب سربازهای مامون عباسی قرار گرفته و به ورده آمده ،و سربازهای مامون که به دنبال حضرت عبد القهار بوده اند جای ان حضرت را از مردم میپرسیدند و مردم می گفتند : ان حضرت رفته به آنور  ده    رفته یا  به ور  ده  رفته  که میگویند به اینگونه اسم این روستا شده ورده . البته نام ورده در عربی به معنی گُل می باشد و امکان دارد نام ورده که هند کوچک بوده بنا به هر دلیل دیگری تغییر کرده باشد   .

 

 

امامزاده عبدالقهار :گفته میشود که نام اصلی حضرت عبدالقهار حسن میباشد   و برادر دیگری به نام صالح داشته است که حضرت صالح در میدان تجریش مدفون شده است  و به علت پیشرفت شهر تهران  ضریح حضرت صالح گسترش بیشتری پیدا کرده است و امامزاده ی  حضرت عبدالقهار دارای معماری قدیمی  میباشد و بیشترین تغییرات ان شامل ضریح میباشد . و بر حسب گفته ها تشکیل ضریح این دو برادر به این صورت است که شاه طهماسب دوم  در شبی خوابی میبیند که بر او تاثیر زیادی گذاشت و ان خواب این بود که او در خواب محل دفن  دو برادر حضرت عبدالقهار و حضرت صالح  را در دو جای مختلف میبیند که پس از تحقیق و جستجو ان دو محل را پیدا کرده و برای این دو حضرت دو امامزاده ساخته است .

 

حمام قدیمی:حمام ورده قدمت بیش از از 100الی200سال دارد  و معماری ان به معماری های بناهای صفوی شباهت زیادی دارد ،  اندازه ی حمام در یک سطح حدود 300 متری میباشد ،و این حمام دارای نماز خانه ، نظافت خانه ، رختکن ، خزانه، محل شستشو ، محل پاشوره ، راهروی ورود و خروج و … بوده است . حمام یک زیر زمین داشته است که راهروی ان در قسمت شمال حمام  بوده  و کوره ی اتش دقیقاً زیر خزینه ی حمام قرار میگرفته است . سوخت لازم برای گرم کردن حمام در ابتدا بوته های گون بوده که از کوه ها جمع اوری میشده سپس از زغال سنگ استفاده شده که زغال سنگ را از هیو واقع در پشت هشتگرد می اوردند ،و آب حمام ازجوی اب در جریان ده تامین میشده ، پس از تخریب حمام توسط عوامل طبیعی و از بین رفتن ان حمام دیگری در جنوب حمام قبلی ساخته شد که نسبت به حمام قبلی بسیار پیشرفته تر و بهداشتی تر بوده است و در ان از سیستم دوش استفاده میشده و این حمام نیز به علت ساخته شدن حمام در خانه ها  بیکار و فرسوده شده است

اولین مدرسه:در خانه ی مرحوم میرزا علی اقا   به طور موقت و از 1دبستان تا6 دبستان بوده، جمعیت ان  بسیار کم بوده و بیشتر دانش اموزان پسر بوده اند زیرا در ان زمان والدین رقبتی نداشتند تا دختران به مدرسه بروند ، بعد از مدتی مدرسه به خانه ی مرحوم سید صادق منتقل شد و دوباره پس از مدتی مدرسه به خانه ی مرحوم حاج ذبیح منتقل شده که در طول انتقالات  به علت هوشیار شدن و گسترش و پیشرفت علم تعداد دانش اموزان افزایش و به حدود 80 نفر رسید و سپس مدرسه ای جدید در جور باغ ساخته شده که پس انقلاب مالک اشتر نام گرفت که تا سال 1383با دو دانش اموز فعال بوده و سپس منحل شد

 

 آب خوراکی ورده : تا قبل از لوله کشی اب روستای ورده درحدود  سال 1360اب خوراکی و شستشو از جوی های روان در داخل ده بوده است ،  و مشکلاتی داشته که یکی از این مشکلات یخ زدن اب در زمستان بوده .

 

جاده ی ورده :در  سالهای قبل از 1325و1320 جاده ی ورده به صورت مالرو بوده یعنی فقط چهار پایان و انسان ها میتوانستند عبور کنند و به احتمال زیاد تا کردان ادامه داشته است  و پس از تلاش بزرگان ورده جاده ای زده شد که بسیار باریک و خاکی بوده است . اولین ماشینی که وارد ورده شده یک اتوبوس در غروب از گاراژ موشیر و السلطنه به سمت ورده بوده است

جمعیت ورده :در سال 1330حدود 250نفر بوده که پس از گذشت زمان  وبه علت نبود امکانات مردم به شهر ها روی اوردند و رفته رفته جمعیت روستای ورده کاهش یافت.

اسفالت ورده:در سال 1358مراحل اسفالت جاده ی ورده شروع شد و در سال 1361 اسفالت ان به پایان رسید و پیمانکارش شرکت پارادیس بوده است واسفالت ورده همان اسفالت سال 1361 است و 28 ساله است .

 

برق ورده: در سال 1361 پس از اتمام اسفالت جاده ی روستای ورده ، مراحل برق کشی شروع شد ،در محل هایی که امکان ورود ماشین وجود داشت از تیر های بتونی و در محل هایی که امکان ورود ماشین وجود نداشت از تیر چوبی استفاده کردند ، پیش از امدن برق به روستای ورده مردم از چراغ های گرد سوز ، فانوس و چراغ زنبوری استفاده میکردند

 

در آمد مردم ورده:در امد مردم روستای ورده از نگهداری گاو، گوسفند و بز و کشاورزی تامین میشده و چهارپایان را برای چرا به کوه ها میبردند ودر کوه هایی از جمله :کبریت چالان ،آبندر،سر چاک ، اقا محمدی یورد ، سیا کمری تخته ، اُشتولوزوری چالان ، مرغزاری تخته ، گِل خوره ، بلندیمی زار ، چالدیمی زار ، پالستانی چالان و… کشاورزی میکردند و کشاورزی به صورت دیم بوده و از اب باران استفاده میکردند ،و بیشتر جو ، گندم و تِلی کشت میکردند

 

حد و مرز ورده: از سوی شمال تا کِلاک چال   /   از جنوب به کوه های روستاهای جلنگدار و تالیان     /      از شرق به کوه های روستای سرهه       /        از غرب به روستای اغشت تیر تآبندر .

منبع:vardehiyal.blogfa.com

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.